Herontdek Oud Egypte met de Tehuti Research Foundation

Oud Egyptische Godsdienst

De grondslag voor de Egyptische godsdienst

In Egypte was dat wat we nu godsdienst noemen een zo wijd geaccepteerd begrip, dat het niet eens een naam nodig had. Er is geen ingeburgerde naam voor godsdienst in hun eigen taal.

Voor de Egyptenaren, was er geen onderkend verschil tussen heilige en wereldse handelingen, zoals wij moderne mensen dat gewend zijn. Elke handeling, hoe gewoon ook; ploegen, zaaien, oogsten, brouwen, bouwen van schepen, oorlog voeren, het systeem van gewichten en maten - was beschouwd als een aards symbool voor een specifieke goddelijke handeling.

Godsdienst is per definitie een systeem van geloof, verering and gedrag, dat vaak uitgaat van een code van ethiek and philosofie. De belangrijkste elementen van de Egyptische godsdienst (metaphysieke geloofsystemen), zoals deze bestond sinds hun oudste geschiedenis, waren:

1. God, de Goddelijk Oorsprong
2. Schepping van het heelal
3. Schepping van de mens en de reden van zijn bestaan
4. De Canons
5. Leven na de dood

De Egyptian godsdienst is, in de strenge zin, monotheistisch (Een God.) De Egyptenaren beschouden het heelal als een bewuste scheppingsdaad van Een Grote God. Het fundamentele dogma was de eenheid van de godheid. Deze Ene God was nooit afgebeeld. Het zijn de funkties en de eigenschappen van zijn aanwezigheid die weergegeven werden. Als eenmaal een referentie was gemaakt naar zijn funkties/eigenschappen, werd hij een herkenbare vertegenwoordiger; deze bepaalde funktie/eigenschap weergevend en zijn invloed op de wereld. Zijn verschillende funkties and eigenschappen als de Schepper; wijs, genezer, eeuwig, en dergelijke werden de 'neteru' genoemd (enkelvoudig: 'neter' in de mannelijke vorm en netert in de vrouwelijke vorm.) Als zodanig, een Egyptische 'neter/netert' was geen god/godin, maar de verpersoonlijking van een bepaalde funktie/eigenschap van de Ene God.

Het Egyptische idee dat de Ene God weergegeven kan worden door zijn funkties/eigenschappen had zijn evenbeeld in de mensheid. Iedereen heeft verschillende funkties en eigenschappen. Een persoon kan een leraar in de klas zijn, een vader voor zijn kinderen, een man voor zijn vrouw, een speler voor zijn teamgenoten, enz. Hij heeft geen meervoudige persoonlijkheden, maar meervoudige funkties/eigenschappen.

Egyptenaren herkenden de universele geldigheid van deze gedachtengang and pasten het toe op alle niveau's van de hierarchisch georganizeerd wereld. Alhoewel het op het eerste gezicht als complex kan worden beschouwd is het zowel coherent als consistent met de ervaring. Het is een werkelijke filosopfie gebaseerd op georganizeerde, systematische, zelf-consistente and coherente beginselen.

Centraal in hun begrip van het heelal, was de wetenschap dat te mens is gemaakt naar het beeld van God en als zodanig het geschapen beeld van de hele schepping vertegenwoordigt. Bijgevolg, Egyptische symbolen en maten waren daarom geschaald naar de mens, de wereld, het zonnestelsel en uiteindelijk het heelal.

Om dit abstracte begrip van Gods eigenschappen te vereenvoudigen werden sommige vaststaande aanduidingen in het leven geroepen. Dit resulteerde in de figuren van Ptah, Osiris, Amun, Mut, enz., die tot vertegenwoordigers van zulke attributen/eigenschappen werden. Deze figuren waren in beginsel bedoeld om de aandacht te vestigen op een bepaalde legende of abstract idee en waren niet bedoeld om te worden beschouwd als werkelijk personen. Er was geen voorgeschreven vorm voor een 'neter/netert', en de Egyptenaren geloofden dat een 'neter/netert' iedere gewenste vorm kon aannemen, aangezien het object alleen diende om de aandacht te vestigen op een abstract idee.

Ptah

De schepping van het heelal en van de mens heeft complementaire en aan elkaar gekoppelde thema's. Elke schepping wordt op zich belicht uitgaande van de schepping van het heelal.

Het kosmologische gedachtengoed van Oud Egypte werd aangeduid door mythen and symbolen, welke superieure middelen zijn om metaphysische concepten aan te geven. Filosofie, wiskunde and wetenschap zijn droge onderwerpen met veel abstracte inhouden. Mythology bevat filosofische en wetenschappelijk gedachten in een verhaalvorm, als een godsdienstig drama of mysterie spel, dat gemakkelijk kan worden opgenomen. Pure filosofische en wetenschappelijke abstracten en termen garanderen niet dat ze begrepen worden. Informatie op zich is zinloos, tenzij het wordt omgezet in begrip. Goed gevormde mythologie kan dat begrip opwekken.

De Egyptische scheppings-mythen, met betrekking tot het heelal, zijn gelijkvormig met het relaas, dat aangeboden wordt in het openings-hoofdstuk van Genesis: God maakt hemel an aarde, deelt de wateren, schept het licht en geeft leven aan dieren en de mens.

De oorsprong van de wereld en de natuur van de 'neteru' die deelnamen in haar schepping waren van voortdurend belang voor de Egyptenaren. De Egyptische kosmologie was onderverdeeld in vier gescheiden, maar elkaar complementerende leerstellingen, elk met zijn eigen specialistische uitgangspunt. Deze leerstellingen zijn te beschouwen als gedetailleerde versies van de verschillende stadia die aangegeven worden in het openings hoofdstuk van Genesis. Elk van de vier Egyptische leerstellingen werden gedragen door vier verschillende 'neteru' (Abusievelijk vertaald als goden). De belangrijkste 'neteru' van de schepping zijn Ra van Heliopolis, Ptah van Memphis, en Amon van Thebes. De vierde, namelijk Tehuti (Thoth) van Hermopolis, gaf een verslag van de schepping als het resultaat van de Woord-analogie in de opening van het Evangelie volgens Sint Johannes.

De onderliggende wetenschappelijk en filosofische beginselen met betrekking tot de schepping van het heelal (zoals de Big Bang,) als weergegeven in hun leerstellingen, zijn aangegeven in EGYPTISCHE KOSMOLOGIE.

Volgens de Egyptische metaphysische beschouwing is de mens, alhoewel alle schepping geestelijk van oorsprong is, sterfelijk maar draagt in zichzelf het zaad van het goddelijke. Zijn doel in dit leven is het koesteren van dit zaad en zijn beloning, als hij succesvol is, is eeuwig leven waar hij zich herenigt met zijn goddelijke oorsprong. Het kweken van planten in de grond is analoog an het koesteren van de geest op aarde door het volbrengen van goede daden.

Meer informatie is samengebracht in EGYPTISCHE KOSMOLOGIE, by Mustafa Gadalla.

Een canon is per definitie een verzameling boeken, die door een godsdienstige organisatie als waarachtig worden beschouwd. Als zodanig is de bijbel een Christelijk Canon. De bijbel was samengesteld naar aanleiding van selektie door de kerken uit vele geschriften die in het verleden ter beschikking stonden. Hun uiteindelijke keuze resulteerde in onze bekende bijbel, die negenendertig (39) verschillende boeken in the Oude Testament en zevenentwintig (27) geschriften in het Nieuwe Testament bevat. Oud Egypte had verschillende metaphysische geschriften en leerstelling, maar deze waren nooit in een enkele canon ondergebracht. Egyptenaren hebben nooit een gezichtspunt om welke reden dan ook afgewezen. Sommige geschriften spreken elkaar tegen, maar dat was niet belangrijk, omdat niemand belang had voor mensen uit te kiezen en te selecteren. Elk gezichtspunt was een sleutel naar naar waarheid en de verschillende gezichtspunten waren als sleutels, die pasten op het patroon van een slot. Als zodanig waren zij gewoon alle gezichtspunten te respecteren en te bewaren.

Er was nooit een enkele godsdienstige authoriteit, die de macht had of de wens daartoe, bepaalde geschriften uit te kiezen en te verzamelen in een enkele canon, als het geval is met de bijbel, behalve gedurende Akhenaton’s regering, wat werd beschouwd als een afdwaling.

De essentie van de Egyptische godsdienst is gebaseerd op metaphysiche beschouwingen. Het hele heelal is een bewuste schepping. De mens is geschapen om een specifieke rol binnen het grote kosmische geheel te spelen. De mens, geboren uit vlees, heeft de potentie om geest te worden. De egyptische teksten beschrijven in detail de stadia van dit transformatie proces van het aardse vleselijke bestaan van de mens naar het puur geestelijke.

Elk van deze teksten legt de nadruk op specifieke aspecten van de Egyptische leerstelling van leven/dood/wedergeboorte. Het boek van de Spelonken heeft een psychologisch uitgangspunt, en het thema van straf en beloning is alomvattend. Het boek van de Poorten heeft een geestelijk uitgangspunt. Het boek van Wat is de Duat (of onderwereld) heeft een magisch/alchemiek karakter. Het boek van de Dag en het boek van de Nacht is gebaseerd op kosmologische and astronomische aspecten.

Het boek ontstaan bij Dag , abusievelijk vertaald en gewoonlijk bekend als Het egyptische book van de Doden, bestaat uit meer dan honderd hoofdstukken gevarieerd in lengte, welke voor het merendeel afkomstig zijn van de Unas Pyramide Teksten (ca. 2500 BCE). Dit boek is in zijn komplete vorm alleen te vinden op papyrus rollen, die in de doeken van de mummies van de verstorvenen werden gewikkeld en met hem begraven werden.

In een instructieboek werd verhaald hoe een Egyptische koning zijn zoon, de prins, adviseerde de hoogste graad van perfektie te bereiken, omdat op het moment van zijn dood hij zijn hele leven in een enkel ogenblik en zijn gedrag op aarde zal worden gewogen en beoordeeld door de rechters. In de laatste decennia bespraken talrijke boeken de bijna-dood ervaring van velen mensen. In dit phenomeen, wordt veelal verteld dat het zien van de persoons leven in een enkel ogenblik, een wederkerend thema is. Dood is niet het einde, maar aan staat van doorgang. Deze ervaring geeft precies aan wat de Egyptenaren geloofden met betrekking tot het transformatie proces, welke begint met de dag van het oordeel, waar het leven van de persoon in kwestie gewogen wordt.

Als reeds eerder aangeven, de Oud Egyptenaren gaven hun metaphysische beschouwingen in verhaal vorm (mythe), als een godsdienstig drama of een mysterie spel. De volgende zijn de Egyptische symbolen voor het proces van de dag van het oordeel.

De geest van de verstorvene ontkent het begaan van elke zonde/fout voor zijn aangewezen rechter, door het reciteren van de twee-en-veertig negatieve bekentenissen (analoog aan de befaamde Tien Geboden). Deze negatieve bekentenissen kwamen van Het Book van ontstaan bij Dag Hier volgt een vertaling van sommige van deze negatieve bekentenissen. Sommige mogen repetatief voorkomen, maar dat komt waarschijnlijk door het onvermogen de exact inhoud van en originele taal weer te geven.

• Ik heb geen onrecht begaan
• Ik heb niemand gewelddadig beroofd
• Ik heb niemand geweld aangedaan
• Ik heb niet gestolen
• Ik heb geen vrouw of man geslagen
• Ik heb niemand bedrogen
• Ik heb mij geen dingen toegeeigend die God toebehoren
• Ik geen valsheid begaan
• Ik heb niet gevloekt
• Ik heb geen man aangevallen
• Ik heb de vrouw van een man niet onrein gemaakt
• Ik heb geen onreinheid begaan
• Ik heb niemand angst aangejaagd
• Ik heb geen woede gekoesterd
• Ik ben niet doof geweest foor woorden van recht en waarheid
• Ik heb geen ruzie gezocht
• Ik heb niemand misbruikt
• Ik heb niet overhaastig geoordeeld
• Ik heb water niet verontreinigd
• Ik heb mij niet schandelijk gedragen
• Ik heb niet uit ijdelheid gehandeld

De onperfekte ziel zal wedergeboren worden in een nieuw physiek lichaam, om de ziel gelegenheid te geven op aarde verder te ontwikkelen. Deze cyclus gaat door, totdat de ziel is geperfektioneerd door het vervullen van de 42 wetten, gedurende zijn leven op aarde.

De Egyptenaren schenen het reincarnatie proces te hinderen door het mummifceren van het lichaam. Door het instandhouden van de condities van het physieke lichaam, was de ziel in staat zijn bestaan in de onbekende wereld van de Duat voort te zetten. Dientengevolge, was de ziel in staat om te werken naar zijn eigen heropstanding, en zodoende, had hij een andere physieke reincarnatie niet nodig.

De perfekte ziel zal door het proces van transformatie gaan en als de Egyptische geschriften beschrijven, "een ster worden en zich voegen bij het gezelschap van Ra, en met hem zeilen in de boot voor miljoenen jaren langs de hemel. ".

Voor meer informatie over dit onderwerp: EGYPTISCHE KOSMOLOGIE, by Mustafa Gadalla.