Herontdek het Oude Egypte
Met Tehuti Research Foundation


De Christelijke Kopten uit Egypte



Het woord Kopt is afgeleid van de Griekse vertaling voor een Egyptenaar. Na het jaar 640 gebruikten de Arabieren dit woord voor niet moslims. Dat is de reden, dat het woord Kopt een andere betekenis kreeg in de 7e eeuw.

De onderzoekers van het oude Egypte namen FOUTIEF aan, dat de Egyptische Christenen (de zgn. Kopten) de link vormden tussen het oude Egypte en de huidige tijd. Al deze onderzoekers wisten, dat deze "link" hun onderzoek in de war schopte, maar niemand durfde de waarheid te vertellen, vanwege het Joods-Christelijke-Islamitische paradigma, dat de Christenen in Egypte geen autochtone Egyptenaren zijn.

Laten we de gebeurtenissen eens stap voor stap bekijken:

Toen Alexander de Grote in 323 voor Christus stierf, werd de heerschappij over Egypte overgenomen door ťťn van zijn Generaals, Ptolemaeus, zoon van Lagus en uit naam van Alexander's' broer Philip Arrhdaeus.
Ptolemaeus was alleenheerser tot aan Philip's dood, vestigde de Dynastie van de Ptolemaeus familie en regeerde Egypte vanuit AlexandriŽ, aan de kust van de Middellandse zee.

Toen Palestina onder de macht van Ptolemaeus I kwam in 1301 voor Christus, bracht hij Joodse huursoldaten mee terug naar Egypte. Joden die in AlexandriŽ woonden haalden koning Ptolemaeus II (285-247 v. Chr.) over een Griekse vertaling van de bijbel te laten maken. The Hogepriester van Jeruzalem stuurde toen 72 Ouderen naar AlexandriŽ; zes vertegenwoordigers van elk van de twaalf stammen van IsraŽl, samen met een officiŽle kopie van het Pentateuch (de eerste vijf boeken van het oude testament). Ze hadden 72 dagen nodig om deze vijf werken te vertalen naar het Grieks. Later werden de andere boeken van het Oude Testament ook nog door anderen vertaald naar het Grieks en de totale werken werden bekend onder de naam Septuagint (De "zeventig", vernoemd naar de (TweeŽn-) zeventig) vertalers.Omdat de Griekse teksten dus veel ouder zijn dan de Hebreeuwse, werd de Septuagint aangenomen als de bijbel van de vroege kerk.

Ptolemaeus gaf zijn huursoldaten (SyriŽrs, Grieken, MacedoniŽrs, Perzen en Griekse Aziaten) als compensatie stukken land tussen de Egyptische bevolking, in steden in de buurt van hoofdsteden van de provincies, waarin Egypte verdeeld was.

Deze gebieden met buitenlandse kolonisten zijn precies de gebieden waar vandaag de dag de Christelijke bevolking van Egypte woont.



De Romeinen en vroege Christenen in Egypte.

Toen de Romeinen aankwamen in AlexandriŽ, gaven zij een vookeursbehandeling aan de Joodse bevolking. Augustus gaf de Griekse Joden van AlexandriŽ zelfbestuur. Dit veroorzaakte grote onrust onder de Grieken, die de stad gesticht hadden. De Romeinen versterkten de buitenlandse nederzettingen door er nog meer buitenlanders te plaatsen. Men zegt dat de Joodse kolonie in AlexandriŽ in de eerste eeuw n. Chr. een bevolkingsaantal van 1 miljoen had.

Het christendom deed vrij vroeg zijn intrede in AlexandriŽ, vanuit SyriŽ en Judea. Tenslotte is het christendom een afgeleide van het Judeisme. Immigratie vanuit SyriŽ naar Egypte werd door de Romeinen aangemoedigd en gefinancierd.



Hoe de Christenen huishielden

Het christendom werd in 312 n. Chr. De officiŽle en enige godsdienst van het Romeinse Rijk. Korte tijd later werd datzelfde Romeinse Rijk opgedeeld. Egypte werd een deel van het Oosterse (of Byzantijnse) Rijk in 323 n. Chr.

De verordening dat er slechts ťťn religie (het christendom) mocht zijn en dat alles andere op onwaarheden berustte was een dictatoriale beslissing. Het rechtvaardigde voor de christelijke fanaten de verwoesting van Egyptische religieuze rechten, eigendommen en tempels.

Toen Theophilus Patriarch werd van AlexandriŽ in 391 n. Chr., vertoonde hij een opmerkelijke ijver bij het verwoesten van Egyptische tempels. Een golf van verwoesting trok over Egypte, waarbij graftombes werden geplunderd, muren van oude monumenten werden afgeschraapt en beelden werden omgeduwd. In AlexandriŽ werd het beroemde beeld van Serapis in brand gestoken en het Serapeum verwoest, inclusief de aanwezige bibliotheek.
Toen Theophilus probeerde om een tempel van Dionysus om te toveren in een kerk, had dat relletjes tussen de niet-christenen en Christenen tot gevolg, waarbij de eersten het Serapeum bezetten. De verwoesting van de tempel die daarvan het gevolg was, werd door de Christenen schaamteloos gebruikt als symbool van hun overwinning. Het was een dwaze tentoonstelling van fanatisme uit naam van rechtzinnigheid.

In hetzelfde jaar (391 n. Chr.) kwamen er wetten met als doel om de oude Egyptische gebruiken te verbieden en de tempels te sluiten. Deze wetten hielpen de fanatieke Christenen met het verwoesten van andere tempels.

Geen weldenkend mens kan accepteren dat een dergelijk verwoestend gedrag door de fanatici kon leiden tot het "overtuigen" van de mensen om zich tot een ander geloof te bekeren (het christendom), hoe overtuigend het (christendom) ook mag overkomen.

De fanatieke, vroege, christenen gingen door met het aanpassen van Egyptische tempels aan hun wensen. In de 4e en 5e eeuw werden vele oude tempels op de westoever van Ta-Apet (Thebe, het hedendaagse Luxor) omgebouwd tot kloosters.
Hatshepsut's herdenkingstempel werd omgedoopt tot Deir (klooster) el Bahari. De tempel van Ptolemaeus werd omgedoopt tot Deir el Medina.
De herdenkingstempel van Ramses III kreeg de Christelijke naam "Medinat Habu".
De binneplaats van Amenhotep III in de tempel van Luxor, op de oostelijke oever van Ta-Apet (Thebe, het hedendaagse Luxor) werd op eenzelfde manier geschonden.

Onder Theodosius II verbande de Patriarch Cyrillus alle joden in AlexandriŽ uit de stad. Hypatia, de geleerde en mooie Neoplatoniste werd op gruwelijke manier vermoord.

In het midden van de 6e eeuw n. Chr. Namen christelijke bendes namen met geweld een gedeelte van de tempel van Het-Heru (Hathor) in Dendera en bouwden een nieuwe kerk tussen het geboortehuis en het kroningshuis, waarbij ze gebruik maakten van sommige blokken van het geboortehuis.

Een soortgelijk voorval vond plaats in Khumunu (Hermopolis), waar een Tempel van Amon door Christenen werd bezet en een gedeelte van het interieur werd omgebouwd tot een kapel.

Naast het schenden van de oude Egyptische tempels namen de fanatieke christenen vanaf ongeveer 300 n. Chr. een nieuw schrift aan, genaamd de Koptische Taal, gebaseerd op het Demotisch Egyptisch, geschreven in Griekse lettertekens met een paar aanvullende letters. Een niet Egyptisch alfabet was bedoeld voor die Niet Egyptenaren, die geschoold waren in de Griekse taal. Het effect van deze zet was dat de nadruk werd gelegd op de culturele tweespalt tussen hen en de echte Egyptenaren.

De Griekse karaktertekens zijn niet gemakkelijker dan die uit het Egyptisch Demotische schrift, wat weergeeft dat De Kerk de nadruk legde op de Grieks sprekende bevolking van AlexandriŽ, Fayoum en enkelen andere kolonies met buitenlanders.

Egyptisch Demotisch Schrift:

Grieks Schrift:

Er is gen archeologisch bewijs, buiten AlexandriŽ, om de buitengewoon overdreven claims op populariteit van de christenen te staven.
Het christendom accepteren is het accepteren van de bijbel, wat het oude Egypte dan veroordeeld en aantoont dat de Joodse bevolking het "Verkozen Volk" van God is. Deze zienswijze is totaal onverenigbaar met de Egyptische geschiedenis, aard en tradities.




Christelijke familievete

De geschiedenis van de politieke en leerstellige gevechten binnen De Kerk gedurende en na de 4e eeuw bestaat voornamelijk uit geschillen over de aard van God en Christus en de relatie tussen beiden. Een groot gedeelte van de turbulente geschiedenis van Egypte in de 4e, 5e en 6e eeuw wordt duidelijk uit de geschillen tussen de opeenvolgende (of, na 570 n Chr. samenwerkende) Patriarchen uit AlexandriŽ, die hun positie wilden behouden, zowel in hun Patriarch zijn als daarbuiten, in relatie met Constantinopel.

Kon de Goddelijke natuur lijden, of alleen de menselijke?
Alweer speelde een patriarch van AlexandriŽ een hoofdrol, Cyrillus geheten. Hij leerde dat de Goddelijke Natuur van Christus de menselijke zo domineerde, dat de menselijke er niet meer aan te pas kwam. Eigenlijk had Christus alleen een Goddelijke natuur. Men noemt dit het Monofysitisme. Nestorius, uit AntiochiŽ, was het daar niet mee eens. Hij schreef de wonderen toe aan de Goddelijke kant, en het lijden aan de menselijke. Er werden vele synodes aan de ruzie gewijd, waarbij de politiek een grote rol speelde. De laatste was die van Chalcedon in 451. Hier kwam men tot de volgende conclusie:

"Christus is waarachtig God en waarachtig mens, in twee naturen, onvermengd en onveranderd, ongedeeld en ongescheiden."
De aanhangers van Cyrillus en die van Nestorius waren het daar niet mee eens, en splitsten zich af. In SyriŽ kreeg men de Nestorianen en de Egyptenaren volgden Cyrillus, zij werden Monophysieten. De Nestorianen verbreidden hun invloed naar het Oosten, tot in China toe. De Monophysieten, de latere Kopten, naar het Zuiden, tot in EthiopiŽ.

Sinds de Synode van Chalcedon in 451 n. Chr. heeft elk van de twee kerken zijn eigen patriarch en administratie. De twee partijen werden bekend door de namen Jacobiet en Melkiet of Royalist. De Jacobieten waren van geloofsovertuiging Monophysieten, van ras over het algemeen geboren in Egypte maar van buitenlandse afkomst (door velen onterecht aangeduid als van Egyptische afkomst), terwijl de Melkieten orthodoxe volgelingen van Chalcedon waren en voor het grootste gedeelte van Griekse of Europese afkomst.

De term Melkiet, zoals die gebruikt wordt in Egypte, is van Syrische afkomst en er is geen reden om het te plaatsen in de tijd voor de Arabische verovering van Egypte. Dit is een aanvullend stukje bewijs dat de vroege christenen de taal en namen uit SyriŽ gebruikten, wat aangeeft dat hun oorsprong ligt in SyriŽ/Palestina en niet in Egypte.

De Syrische migratie naar AlexandriŽ vormde het grootste aantal van de vroege christenen in Egypte. Het is voor een Egyptenaar van geboorte tot op de dag van vandaag heel gemakkelijk om een Christen (zgn. Kopt) te herkennen, gebaseerd op zijn/haar lichaamstaal en uiterlijke kenmerken, die de specifieke Syrische (niet Egyptische) karaktertrekken weergeeft.



De Perzische tussenperiode.

Het verspreiden van de macht van de Perzen door SyriŽ bereikte zijn hoogtepunt tijdens de verovering van Jeruzalem in 615 n. Chr. en de Perzische vijandelijkheid tegenover christenen, wat ervoor zorgde dat meer en meer Syrische Christelijke vluchtelingen westwaarts naar AlexandriŽ trokken.
Totale Chaos in Egypte effende het pad voor de Perzische veroveraar naar Egypte in 616 n. Chr. De Perzen hadden drie jaar nodig om Egypte en Pentapolis (land rond de dode zee) aan zich te onderwerpen.
Aan de periode van bezetting kwam een einde d.m.v. een vredesverdrag en de Perzen trokken zich terug in 628 n. Chr. De Byzantijnse heerschappij was terug.




Cyrillus; een koekje van eigen deeg. (631 - 642 N. Chr.)

Na de dood van de Melkitische Patriarch George werd Cyrillus in 631 als Patriarch naar AlexandriŽ gezonden. Hij kreeg zowel de religieuze als de wereldlijke macht.
De dubbele opvolging van Pausen werd gehandhaafd en het was de vroege politiek van Heraclius die voor de verzoening van de twee christelijke fracties zorgde.

Cyrillus probeerde eerst een compromis te vinden tussen de twee partijen (Melkieten en Monophysieten). Het voorgestelde vond geen weerklank bij de beide (koppige) groepen. Cyrillus moest echter van zijn Keizer de orde herstellen, want de Monophysieten hadden eenieder die het niet met hun fanatieke ideeŽn eens was, geterroriseerd en vernietigd.
Cyrillus dwong hen de verordening van de Synode van Chalcedon uit 451 op.

Vervolgde Cyrillus de Monophysieten of vroegen zij om deze actie door hem en zijn gezag te verwerpen?
Sinds lange tijd hadden de Monophysieten het land en de mensen van Egypte (hun gastheer) vervolgd en, ironisch genoeg, gaf Cyrillus de Christen hen een koekje van eigen deeg.




Het geschenk van de Christenen aan Mohammed.

Toen Mohammed, de oprichter van de Islam, in 627 n. Chr. zijn macht over het Arabische schiereiland verduurzaamde en zich sterk genoeg voelde om de heersers van de wereld aan de Islam te onderleggen, liet hij brieven schrijven aan diverse heersers uit de buurlanden, inclusief brieven aan George, foutief genoemd de "Mukaukas", gouverneur van AlexandriŽ en de Melkitische onderkoning van Egypte; aan Chosroes, koning van PerziŽ en aan Heraclius, Keizer der Romeinen. Al de brieven bevatten dezelfde Claim van trouw aan de Islam en vestigde de Arabische profeet als "onderkoning van het allerhoogste".

De Monophysieten, die nooit enige vorm van loyaliteit tegenover het gastland Egypte getoond hadden, toonden weer hun gebrek aan loyaliteit toen de Christelijke onderkoning van Egypte beloofde om het bericht in overweging te nemen en behandelden Mohammed's afgezant met alle eer. De Onderkoning stuurde enkele waardevolle geschenken terug, samen met zijn antwoord, waaronder twee christelijke maagden (Maria en Shirin), de ezel Duldul en een zak met geld.

Mohammed, die al negen vrouwen had, werd verliefd op Maria. De Christelijke Maria werd zijn geliefde en schonk hem een zoon. De baby stierf onder verdachte omstandigheden. Maria stierf in 636 n. Chr.

In december 639 trok Amr ibn el-As met een paar duizend man om Egypte te veroveren. Zijn taak was relatief simpel; zeker gezien de actieve hulp die hij ontving van de Monophysieten, de zogenaamde Kopten.

Na minder dan twee jaar van gevechten en politiek gemanoeuvreer tussen de Arabieren en de Byzantijnen ging Cyrillus naar Babylon bij Cairo om de Arabische veldheer te ontmoeten. Op 8 november, 641 ondertekenden beiden de overeenkomst, die eiste dat de totale Romeinse troepenmacht zich zou terugtrekken en een vergoeding van 2 dinar oplegde aan alle mannen en een belasting aan alle landeigenaren. De enige twee partijen aanwezig waren de Moslim Arabieren en de Christenen, die een land overgaven dat niet eens van hun was.

De geschiedenisboeken laten dit glorieuze tijdperk eindigen op 640 n. Chr., toen de Christenen Egypte verkochten aan de Arabische Moslims.



Written by / Schrijver: Moustafa Gadalla

Translation / Vertaling: Marcel Maessen


For more information about the demise of Egypt under Islamic rulers, read our book:
Exiled Egyptians: The Heart of Africa, by Moustafa Gadalla Exiled Egyptians: The Heart of Africa
by Moustafa Gadalla
352 pages, 5.5" x 8.5"
List Price: $19.95 USD (paperback)
$13.95 USD (eBook)






Boeken [in Dutch] by Mustafa Gadalla | Over onze boeken [in English] by Moustafa Gadalla

Terug naar de hoofd pagina (http://www.egypt-tehuti.org/dutch)

| Main Page | Publisher Info | Our Books (pbk and digital) | Online Electronic Articles | Contacts |